Digitale borden, nuttig?

In mijn eerste bericht vermeldde ik dat ik “mijn goesting” wil beleven in deze blog. Rond gebruik digitale borden  ben ik sterk geplaatst. Zijn digitale borden een meerwaarde in het onderwijs? Antwoord: onmogelijk ja en neen…

Laten we eerst stellen dat zo een digitaal bord een “leermiddel” is. Wanneer je de mogelijkheden van dit bord leert kennen, zal het zeker een meerwaarde aan je lessen brengen. Vraagt “het bordgebruik”  veel energie van een leerkracht? Ik ga ervan uit dat leerkrachten creatievelingen zijn. Creatief in die zin, dat ze lessen op verschillende manieren aanpakken. Dus dat energievraagstuk is daarmee opgelost. Ik verwijs hier niet naar creatief zijn in de zin van knutselen. Dat is een andere orde van creatief zijn. Stel dat je 10 leerkrachten zou opvolgen die willes nilles zo een bord in hun klas hebben; 

Wat zou je dan verwachten wat ze klaarspelen op dat bord?

Nou, meteen de verkeerde vraag: het gaat niet WAT ze op dat bord doen, maar wel waarom je dat bord gebruikt. De meeste scholen kopen zulke borden aan en gunnen soms de gebruikers een workshop aan wat dit bord allemaal kan!          Ok, die 10 leerkrachten…zouden ze allemaal de (online) software gebruiken? Bouwen ze zelf aanschouwelijke lessen hiermee uit? Geef toe, die “touch” maakt het toch makkelijk om in je bordboek te scrollen of het schuifbalkje in je browser te bedienen. 10/10 Handig…maar wel duur. Zelf lessen opbouwen: 4/10. Heb je hem?!

10 Jaar geleden kreeg je een cd met de nodige software bij aankoop. Gelukkig evolueert de techniek…nu kan lessen bouwen  online bij de meeste merken. Een felle verbetering van de middelen. Maar wel licenties te betalen. Bulklicenties zijn betaalbaar, ok die 6/10 die niet echt creëren gooien we mee de pot in. Ach technologie in het onderwijs…tegen dat iedereen overtuigd of bijgeschoold is, snelt het product de opgedane vaardigheden sommigen weer voorbij en blijft het weer liggen. Ha dan toch die energie weer. Misschien een energiedrankje promoten…ook weer niet goed.

Het product is dus zeker een meerwaarde, maar de eindgebruiker is niet altijd de juiste mentor van dit medium. Wringt het schoentje daar dan? Stel je voor, je studeert af en hebt nog nooit met dat type bord gewerkt dat in je nieuwe klasje hangt. Dan ga je toch op zoek waarom je dat bord in je lessen kan brengen. Je moet wel, want het is je werkmiddel. Enfin het is een middel om je pedagogische taak te kunnen uitvoeren.

Maken beleidsmakers dan verkeerde keuzes om zulke borden aan te kopen? Ik mag alleen maar hopen dat de individuele school mag beslissen waarmee ze onderwijs willen bieden. Een “bord” hangt al 100 jaar vooraan in de klas. Zou je klassen anders kunnen inrichten om onderwijs te geven?  Groot is mijn verbazing dat de meeste scholen totaal geen financieel plan hebben i.v.m. afschrijven van deze producten. Het is niet fout om te zeggen dat een school vroeger enkel maar moest denken aan het afschrijven van borden, banken en stoelen. Dat materiaal werd pas na 30 jaar afgeschreven, en bleef meestal nog langer in goede staat aanwezig. Is deze know how van financieel vooruitziend beleid niet eigen aan het onderwijs…je kan het de beleidsmakers niet aanrekenen. Die hun taak is eindeloos geworden en directeurs wisselen nogal snel van plaats. Visionair zijn is een te korte tijdelijke opdracht. Dat is zoiets als “voorlopig definitief” => verwarrend!

Heel dit verhaal kadert in ict op school. Wat doe je ermee? Lukt dit? Maar enfin hoe zit het dan met talent, passie…

Digitale borden? Onmogelijk ja, neen dus…ik zou ze kunnen missen, ik zou ze ook aan sommigen niet kunnen gunnen.

  

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s